منو حلال کن و خدانگهدار

حیف که اینجا انظار عمومه وگرنه سفره دلمو وا میکردم.

اخلاق من دستته و میدونی مودی ام.همیشه نبودی اما اینبار یه بیست روزی من نبودم.الان اومدم که بگم مرگ تدریجی ارمغان این وبلاگ بود.

باید بگم کاش اصلا از روز اول وبلاگی نبود که من امیدوار بمونم!

میخوام بدونی شرایط بلاتکلیفی توی زندگی چنان 1 به آشوب کشیده که اگه کسی گریه کنه منم اشکم در میاد.

چقدر از ۹۳ تا الان امیدوار بودم به پررنگی تو که مرهمی باشی بر زخمام.نظر مزاحم همیشگی رو اینبار پاک نکردم چون احساس کردم یکی داره مثال معروف عدو سبب خیر شود رو تداعی میکنه.

نگار تنهات می ذارم چون وقتی بعد شش ماه دلواپسی من،میای یه خط می نویسی خیلی نکته توی اون یه خط هست.پیغام تو توی همون چند کلمه به من رسید.

شاید تو اصلا به این نکته فکر هم نکرده باشی اما توی شرایط تو من دیگه سربارم.

نگار مهربون من لحظه لحظه من امیدواری واسه بهتر شدن شرایط واسه هر دوتامونه.

1 کسی که مفهوم زندگی رو با وجودش لمس کردم.

همه بدی های منو ببخش بهترین.