سلام.خوش بحالت که یاد گرفتی فراموشی رو.
بابت هیچ حساب کردن من 1میگم بهت.
هیچ بهونه ای قابل قبول نیست واسه تنها گذاشتن من توی این شرایط بحرانی.
تو لای مزه های زندگیم شیرین ترین طعمی
یه جایی تو قلبم رفتی که خودت نمیفهمی
تو یه موجی که میشوره دلو تسکین دردامی
تو آخرین سلاح واسه جنگیدن با ترسامی
لطفا اینجا نظر بذار و منو از حالت با خبر کن.این رو که میتونی دیگه نگارم.
برچسب:
نویسنده: پرهام میرزاپور