اسفند

اسفند که میاد لحظه به لحظه بوی بهار بیشتر حس میشه و انگار بهاره.کاش همه ی سال این بوی بهار میومد و آدم احساس پرنده ای رو داره که قراره از قفس آزاد بشه.چه خوبن آدمهایی که مثل حس اومدن بهارن،همیشه باعث دلگرمی آدم هستن.خدا رو سپاس که نگارم از اون دست آدماس و از این حیث من حسرتی ندارم.لحظه هام به امید و دلگرمیاش میگذره.سعدی که بیت داره که الان تو ذهنم نیست اما میگه اخوش بحال خودم که نمیتونم کسی رو از خودم آزرده کنم.نگارم کسیه که سعدی تعریف کرده.دلم همیشه بهانه گیر اینچنین فرشته ای هست.پس تویی که رهگذر از این وبلاگ میگذری بدون که انسانهای خوب هنوز وجود دارن و انگیزه زندگی به خیلیا میدن.امیدوارم هر کس توی زندگیش از این حس خوب داشتن فرشته بی نصیب نباشه.دوستت دارم و دارم و دارم.