امیدوار

سلام.نمیای وبلاگ و من نگرانم شدیدا.سابقه نداشت اینجوری آخه.داغونم این روزا و دلواپس.اما امیدوارم خبری ازت بشه.خوب میدونی با شادیهای همدیگه شادیم و با غم های همدیگه ناراحت.منت نیست اما وقتی رابطه ما محدود شد به اینجا بازم شکرگزار خدا بودم که لااقل یه روزنه ای هست که نور تو به من برسه.نگار دوست داشتنی منو بیشتر از این بی خبر نذار لطفا.دوست دارم.